♥بهارنارنج♥

غزال

غزل می‌ریزد از چشمان آهویی که من دارم

به چیـن گیسویش مُشکِ غزالان ِ خُتن دارم

چنان بی‌تابی‌ام را در تب و تاب است هر شب تب

کــه بالاپوشی از آتش بــه جای پیرهن دارم

بهای بوسه‌اش را نقدِ جان می‌آورم بـر لب

در آن شب‌ها که تنها جان شیرین را به تن دارم

به قول " منزوی " زن‌ها شکوه و روح می‌بخشند

تو را چون خون به رگ‌هایم و چون جان در بدن دارم

تو بی‌شک مهربان‌تر هستی و بسیار زیباتر

از آن تعریف زیبایی که از مفهوم زن دارم

غزل‌ هایم بلاگردان این یک بیتِ " حافظ " باد

که هر چه هست از آن شیرازی شیرین‌سخن دارم

" مرا در خانه سروی هست کاندر سایه‌ی قدش

فراغ از سرو بُستانی و شمشاد چمن دارم